به گزارش لاتین ما به نقل از «تله سور»، آمریکا نگران نابودی مالکیت شهروندان آمریکایی است که املاک آن‌ها در منطقه‌ای که نیکاراگوئه بنای تأسیس کانال عظیم بین‌اقیانوسی دارد، قرار گرفته است. «فیلیس پاور» سفیر آمریکا در پاراگوئه روز گذشته در این رابطه عنوان کرد که چه اتفاقی می‌افتد اگر نیکاراگوئه در مسیر احداث این […]

 

 

به گزارش لاتین ما به نقل از «تله سور»، آمریکا نگران نابودی مالکیت شهروندان آمریکایی است که املاک آن‌ها در منطقه‌ای که نیکاراگوئه بنای تأسیس کانال عظیم بین‌اقیانوسی دارد، قرار گرفته است.

«فیلیس پاور» سفیر آمریکا در پاراگوئه روز گذشته در این رابطه عنوان کرد که چه اتفاقی می‌افتد اگر نیکاراگوئه در مسیر احداث این کانال مجبور به مصادره املاک شود؟ چگونه این کار را انجام خواهد داد؟ برخی از آمریکایی‌ها در اطراف این مسیر دارای…

 

ملک هستند.

«پاور» از تعداد آمریکاییان مقیم این منطقه پیش‌بینی شده برای احداث کانال و همچنین میزان املاک و دارایی‌های این افراد سخنی به میان نیاورد.

وی درباره این پروژه عظیم نیکاراگوئه نیز اظهارنظری نکرد و در این رابطه عنوان کرد که من از جزئیات ضروری این پروژه اطلاعی ندارم اما با این وجود می‌دانم منافع زیادی از این پروژه به دست این کشور آمریکای لاتینی که با آمار بالای فقر مواجه است، می‌رسد.

دولت نیکاراگوئه در ماه ژوئن سال ۲۰۱۳ (خرداد ۱۳۹۲) قرارداد ساخت این کانال بین اقیانوسی را با شرکت «HKND» به امضا رساند؛ این کانال از وسعتی بیش از سه برابر وسعت کانال پاناما برخوردار می‌باشد.

کانال نیکاراگوئه که در صورت ساخت به عنوان پل ارتباطی بین اقیانوس آرام و اطلس عمل می‌کند یکی از بزرگترین و بی‌سابقه‌ترین پروژه‌های ساخت و ساز در منطقه آمریکای لاتین محسوب می‌شود.

مراحل اولیه ساخت کانال با احداث یک بندر تخلیه در اقیانوس آرام جنوبی و چندین راه انتقال برای کالاهای حجیم از سال آینده آغاز خواهد شد.

براساس توافقات انجام شده زمان ساخت کانال بین اقیانوسی نیکاراگوئه با برخورداری از عرض ۲۳۰ تا ۵۳۰ متر و عمقی ۲۶ تا ۳۰ متر، ۵ سال به طول خواهد انجامید.

طول این کانال همچنین با عبور از کشور نیکاراگوئه از شرق به غرب مسافتی ۲۷۸ کیلومتری را طی خواهد کرد.

طی این گفت‌وگو حقوق انحصاری راه‌اندازی و ساخت کانال نیکاراگوئه به مدت ۵۰ سال به شرکت چینی «HKND» واگذار خواهد شد.

به گزارش کارشناسان این شرکت سالانه ۵۱۰۰ کشتی باربری که به دلیل حجم زیاد قادر به عبور از کانال پاناما نیستند، می‌توانند از این کانال عبور کنند.

در این پروژه بزرگ علاوه بر احداث این کانال، ۲ بندر، یک خط لوله و چندین فرودگاه و یک خط راه‌آهن نیز به بهره‌برداری خواهد رسید.

هدف ساخت این کانال بر اساس منفعت عمومی اعلام شده و به محض آغاز ساخت آن فرصت‌های شغلی بسیاری برای شهروندان نیکاراگوئه و همچنین کشورهای آمریکای لاتین به وجود ‌می‌آید.

به گزارش فارس، نیکاراگوئه در سپتامبر سال ۱۸۲۱ استقلال خود را از اسپانیا بدست آورد؛ چند سال بعد در ۱۸۳۰ تنش‌هایی بین آمریکا و انگلیس برای ساختن کانالی آبی در نیکاراگوئه بوجود آمد که تاریخ نیکاراگوئه را تحت تاثیر قرار داد.

تمایل برای ایجاد چنین کانالی موجب دخالت‌های این ۲ کشور در نیکاراگوئه شد. انگلیس و آمریکا بدون اطلاع داشتن نیکاراگوئه برای ساختن این کانال به توافقی پنهانی رسیدند؛ اما «خوزه مارگولتا» سفیر وقت نیکاراگوئه در آمریکا از این توافق مطلع شده و اسناد مربوط به آن را منتشر کرد.

پس از این اقدام، آمریکایی‌ها مدعی شدند که «مارگولتا» جاسوس است و وی را از کشورشان اخراج کردند.

در سال ۱۸۵۰ «کورنلیوس واندربیلد» شهروند آمریکایی مسیری را طراحی کرد که از نیویورک شروع می‌شد، پایین به سواحل نیکاراگوئه در دریای کارائیب آمده، از رودخانه سن‌خوان می‌گذشت و به اقیانوس آرام می‌رسید و از آنجا می‌شد به کالیفرنیا در غرب آمریکا رسید.

این مسیر در آن زمان برای جویندگان طلا که نواحی دور دست آمریکا می‌رفتند بسیار حائز اهمیت بود، زیرا آنها از مسیری امن‌تر، ارزانتر و آسانتر می‌توانستند از طریق نیکاراگوئه به مقصدشان برسند؛ در آن زمان ایده ایجاد کانالی در نیکاراگوئه بصورت جدی مطرح شد.

ساخت کانال در نیکاراگوئه موضوعی است که از ۲ قرن پیش مطرح بوده و مناقشات فراوانی بر سر آن درگرفته است.

اما اواخر دهه ۱۹۱۰ میلادی «مارتو ریکو» که یک ملی‌گرا بود به ریاست جمهوری پاناما رسید و با مذاکراتی که با آمریکا انجام داد مدت کنترل کانال توسط آمریکایی‌ها (۹۹ سال) را کاهش داد و امروز می‌بینیم کنترل کانال در دست دولت پاناما است.

سرانجام در دولت «دانیل اورتگا» طرح ایجاد کانال با جدیت دنبال شد.

وی معتقد است زمان آن رسیده که نیکاراگوئه این کانال را ایجاد کند؛ این یک ضرورت است و می‌تواند منافع بیشماری از جمله جذب سرمایه‌گذاری خارجی و اشتغال‌زایی برای نیکاراگوئه داشته باشد.

این طرح همچنین می‌تواند وضعیت اقتصادی کشور نیکاراگوئه را دگرگون کند و این مسئله برای دولت اورتگا که مبارز با فقر را در دستور کار خود قرار داده بسیار مهم است.